O pazo

   

   

      Enorme casarío neoclásico do século XIX. Consta de dous andares e soto, inconcluso, capilla externa ó outro lado da fachada principal e un enorme hórreo que da idea da magnitude das cosechas das súas herdades. É a destacar a escaleira de acceso ós andares superiores, primorosamente tallada por expertos canteiros.

    Na actualidade, despois de sufrir o abandono dos seus anteriores donos, seu actual propietario, inda que foráneo, dedicou tanto esforzo e recursos que conseguiu devolverlle o seu esplendor e que, a pesares do seu aislamiento protexido por un gran muro de pedra que rodea toda súa enorme finca, é un edificio do que Doncos sempre sentiuse orgulloso.

   

 

    

      

         Subir